افزایشی که طبق انتظار فرونشست

بازار بزرگ آهن آلات و بازیگر اصلی آن در این روزها؛ بخش مشتری، نشان داد که هم سطح با تحولات بازار، به بلوغ فکری رسیده و در برابر تحولات قیمتی کمتر هیجانی عمل کرده و تصمیمات پخته ‌تری می گیرد؛ ویژگی‌ که دست تولیدکننده را در حنای مهندسی قیمت گذاشت. از انتهای هفته گذشته که بدون دلیل منطقی فروش ها بسته و قیمت ها رو به افزایش گذاشت، شواهد و قرائن بسیاری حکایت از تو خالی بودن این شرایط بود. نه تغییری در شرایط تقاضا داده شد و نه قیمت های جهانی جهشی داشتند بلکه به وضوح می‌شد ردپای عوامل داخلی را دید که پس از فرو ریختن سنگر قیمت‌ ها یکی پس از دیگری، در پی جلوگیری از شکستن کف قیمتی دیگری برای آهن آلات بودند.

به همین خاطر روند افزایشی قیمت آغاز شد و در نبود سرنخی از طرف بورس کالا، تاخت آن ها ادامه داشت. در حالی که عرضه های روز سه شنبه نشان داد که حتی با وجود عرضه های قطره چکانی، مشتری تمایل یا شاید توان تحمل افزایش قیمت را ندارد و ترمز افزایش قیمت ها را حداقل با ثابت شدن آن ها در بازار کشید.

راز این رکود را می‌توان در یک کلمه جست ؛ تقاضا

طبق اصلی ترین قوانین اقتصاد، اگر عرضه بیشتر از تقاضا باشد، زمینه برای کاهش قیمت آن محصول بیشتر می‌شود، اتفاقی که هم اکنون در بازار آهن آلات کشور در حال رخ دادن است. توانِ تولیدی هشتمین تولید کننده ‌ی بزرگ آهن آلات جهان، اکنون فقط از بازار خارجی تقریبا محروم و دل به بازار به اغما رفته ‌ای داخل دارد که آن هم امید چندانی در دراز مدت تزریق نمی کند.

اما راه حل چیست؟

قاعدتا برای تغییر در وضعیت بازار یکی از این دو بخش باید تغییر قابل توجهی بکند.

راه اول تشدید تقاضاست؛ افزایش تقاضا در بازار داخل در پی تزریق منابع مالی و جان گرفتن پروژه های دولتی و خصوصی ممکن است؛ ممکنی که با بررسی وضعیت کشور، دورنگرهای اقتصادی و نشانه های آن در سال آینده و از همه معمار لایحه بودجه ۹۸، غیر ممکن می نماید. ولی همچنان می‌توان روی تقاضای خارجی حساب باز کرد که اگر دولت همتی برای حل مشکل آهن آلات داشته باشد می ‌تواند از ابزارهای خود در این راه استفاده کند. در حال حاضر با توجه به خطرات معامله با طرف ایرانی، کمتر کسی مایل به تجارت با کشورمان است.

اما اگر دولت با ابزارهایی مثل یارانه دادن به صادرات ، بتواند باعث عرضه محصول در بازار جهانی با قیمتی پایین تر شود، کمک بزرگی به تولید کننده خواهد بود که ضررهای خود از بازار داخل را جبران کند. که صد البته با نگاه به منابع مالی بودجه سال آینده غیر محتمل به نظر می‌رسد .

راه دیگر تقلیل عرضه است؛ هم اکنون ایران از بزرگ‌ ترین تولید کنندگان اسمی آهن آلات جهان است که برای محصول خود بازاری در اختیار ندارد؛ حال تصور کنید این ظرفیت اسمی ثلث از ظرفیت امروز بود، آن وقت بازارِ تشنه‌ی فولاد، محصول را روی قیمتی که فولادساز نقش کلیدی در تعیین آن داشت معامله می‌کرد، تریلرها از داغ بودن فولاد بارشده آسیب می دیدند و رقابت بر روی گرفتن نمایندگی فروش‌ کارخانه ها بود.

متاسفانه در شرایط فعلی راه رسیدن به آن راه تلخی است. راه محتمل تقلیل عرضه در شرایط‌، بسته شدن درب بسیاری از کارخانه ها، بنکداری ها و بنگاه های خرد است. فعلا نمی توان با دورنمای اقتصادی ایران راهی غیر از ورشکسته شدن یا اعلام تعطیلی بسیاری از مبادی فولادی را متصور بود.

Post Your Comment Here